मुन्सी प्रेमचंद जी की एक सुंदर कविता

_ख्वाहिश नहीं मुझे_
_मशहूर होने की,

_आप मुझे पहचानते हो_
_बस इतना ही काफी है._

_अच्छे ने अच्छा और_
_बुरे ने बुरा जाना मुझे,_

_क्यों की जिसकी जितनी जरूरत थी_
_उसने उतना ही पहचाना मुझे._

_जिन्दगी का फलसफा भी_
_कितना अजीब है,_

_शामें कटती नहीं और_
_साल गुजरते चले जा रहें है._

_एक अजीब सी_
_दौड है ये जिन्दगी,_

_जीत जाओ तो कई_
_अपने पीछे छूट जाते हैं और_

_हार जाओ तो_
_अपने ही पीछे छोड़ जाते हैं._

_बैठ जाता हूँ_
_मिट्टी पे अकसर,_

_क्योंकि मुझे अपनी_
_औकात अच्छी लगती है._

_मैंने समंदर से_
_सीखा है जीने का सलीका,_

_चुपचाप से बहना और_
_अपनी मौज मे रेहना._

_ऐसा नहीं की मुझमें_
_कोई ऐब नहीं है,_

_पर सच कहता हूँ_
_मुझमें कोई फरेब नहीं है._

_जल जाते है मेरे अंदाज से_
_मेरे दुश्मन,_

_क्यों की एक मुद्दत से मैंने,
…. न मोहब्बत बदली
और न दोस्त बदले हैं._

_एक घडी खरीदकर_
_हाथ मे क्या बांध ली_

_वक्त पीछे ही_
_पड गया मेरे._

_सोचा था घर बना कर_
_बैठुंगा सुकून से,_

_पर घर की जरूरतों ने_
_मुसाफिर बना डाला मुझे._

_सुकून की बात मत कर_
_ऐ गालिब,_

_बचपन वाला इतवार_
_अब नहीं आता._

_जीवन की भाग दौड मे_
_क्यूँ वक्त के साथ रंगत खो जाती है ?_

_हँसती-खेलती जिन्दगी भी_
_आम हो जाती है._

_एक सवेरा था_
_जब हँसकर उठते थे हम,_

_और आज कई बार बिना मुस्कुराये_
_ही शाम हो जाती है._

_कितने दूर निकल गए_
_रिश्तों को निभाते निभाते,_

_खुद को खो दिया हम ने_
_अपनों को पाते पाते._

_लोग केहते है_
_हम मुस्कुराते बहुत है,_

_और हम थक गए_
_दर्द छुपाते छुपाते._

_खुश हूँ और सबको_
_खुश रखता हूँ,_

_लापरवाह हूँ फिर भी_
_सब की परवाह करता हूँ._

_मालूम है_
_कोई मोल नहीं है मेरा फिर भी_

_कुछ अनमोल लोगों से_
_रिश्ता रखता हूँ._

🙏🏻नमस्ते💐👬

खुप छान आहे नक्की वाचा

जन्म दिनांकाच्या दिवशीच
मृत्यू दिनांक ठरलेला असतो
मधला काळ कसा जगायचा
ज्याचा त्यानी ठरवायचा असतो

इतरांवर टीका करत जगायचं
का जीवनाचा आनंद घेत जगायचं
हे आपलं आपण बघायचं

सोबत येतानाच
दुःख किती भोगायचं
सुख किती द्यायचं
सार ठरलेलं असतं

माणूस विनाकारण: विचार करत बसतो
असं कसं झालं?
आणि तसं कसं झालं ?

तुमच्या अवती भवतीचे पात्रं सुद्धा
*किती चांगले , किती वाईट
*कोण किती शिकणार ,*
*कोण कसं निघणार ?*

*लग्न होणार का नाही*
*झालं तर टिकणार का नाही*
*हे सर्व*
*”आयुष्य ” नावाच्या* *नाटकातले सिन असतात*
*आपण फक्त आपला रोल* *करायचा*
*बस्स !*

*विधात्याने एकदा तुमची* *स्क्रिप्ट लिहिली की लिहिली*
*त्यात आपण बदल करू* *शकत नाही*
*हे नीट समजून घ्या*
*आणि आपलं आयुष्य मस्त पैकी जगा*

*जग बदलण्याच्या भानगडीत न पडता*
*आयुष्य ” जगण्याच्या ” भानगडीत पडा*
*पुढचा माणूस असाच का वागतो ,*
*तसाच का बोलतो,*
*अशा फालतू प्रश्नां वर विचार* *करू नका*
*तो त्याचा रोल आहे , त्याला दिलेले डायलॉग वेगळे आहेत*
*त्याचा रोल त्याला करू द्या*
*तुमचा रोल तुम्ही करा !*

*आयुष्य खुप सुंदर आहे,*
*नेहमी हसतमुख आणि आनंदी रहा.*

हरवलेली पाखरे येतील का पुन्हा भेटायला..

गेलेले दिवस येतील का पुन्हा सजवायला……👬

एकत्र राहून खूप हसलो, खेळलो…😂😉☺😛😜

शेवटच्या दिवशी मात्र रडलो..😰😪

पाहिलं आपण एकमेकांच्या डोळ्यात सजवलेलं गाव….

.
कधीच विसरु नका आपल्या मित्र मैत्रिणीच नाव…..🤐

.
जगाच्या कान्या कोपर्यात कुठेही जाऊ…….✈

.
एकमेकांना काही सेकंदासाठी आठवुण पाहु…….🤔

.
खरच हरवलेली पाखरे येतील का पुन्हा भेटायला…..😔

.
आठवणींतील ते दिवस पुन्हा सजवायला……😢
.
आयुष्यात खूप कॉंप्रमाइज़ केल…..

.
फक्त एकाच ठिकाणी मनासारख जगायला मिळाल , हसायला मिळाल……😀

.
👫ते म्हणजे आपले मित्र👬
.
😳आयुष्यात जर मित्रच भेटले नसते…..
.
तर कधीच विश्वास
बसला नसता….. की अनोळखी माणसं
सुध्दा,

रक्ताच्या नात्यापेक्षा खुप
जवळची असतात…!!!

बापाचं मन

घरामधला कर्ता बाप,
जेंव्हा येतो बाहेरून |
पाळलेली मांजर सूद्धा,
आनंदाने जाते शहारून |
मॅव मॅव करत बिचारी,
फिरते सा-या घराला |
पण ते प्रेम कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

मालकाला बघून कूत्रा,
झेपाऊन घेतो ओढ |
साखळी दाटे मानेला,
कमी होत नाही वेड |
शेपटाचा गोंडा घोळून,
घूटमळते ते दाराला |
पण ती ओढ कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

दूर बघून मालकाला,
हंबरते गोठ्यात गाय |
वळवळ करते जागीच,
तान्ह्या वासराची माय |
वासराच्या आधी चाटे,
ती मालकाच्या ऊराला |
पण ती माया कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बांधा वरचा बैल सूद्धा,
हाक ऐकून परत वळतो |
रागाची हाक असुनही,
गप गुमान रानात पळतो |
आपुलकीचा राग सुद्धा,
कळतो मुक्या ढोराला |
पण तो राग कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

जीव लावला जनावराला,
लेकरावानी वागत आली |
पोटची लेकरं मात्र कशी,
परक्यावानी जगत आली |
बाप लेकाचा सुर कधीच,
जुळला नाही सुराला |
जीव लावनं कळंलं नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बाप असतो जरा जरा,
नारळाच्या फळा वानी,
बाहेरून कठोर भासे,
आतमध्ये गोड पाणी |
पावसाचं महत्व सुद्धा,
कळेना झालंय मोराला |
तसाच बाप कळत नाही,
जीवंत पणी पोराला |

( एक छान कविता आवडली तर नक्की शेयर करा )